Eksponentë të partisë në pushtet po i lidhin gazetarët e Kosovës me Serbinë, me krimin dhe partitë e mëhershme. Krejt këto lidhje i bëjnë pa u lodhur që të ofrojnë farë prove a farë argumenti. Pa u lodhur që të përveçojnë ndonjë rast, me fakte të forta, e pa ikur nga përgjithësimi. Në anën tjetër, drejtuesit e institucioneve publike nga Vetëvendosje sillen sikur këto institucione që drejtojnë u përkasin veç atyre privatisht, e jo krejt neve bashkë. Informacionet që janë të obliguar t’i ofrojnë, i mbajnë për vete. Çka na thotë kjo qasje e Qeverisë ndaj mediave?
Nëse i lexojmë me kujdes sulmet e vazhdueshme që janë bërë nga pushteti do të gjejmë renditje të ngjashme fjalish, pretendime të ngjashme e bile edhe fjalë të ngjashme. Kjo nuk është koinçidencë! Kjo na kallëzon se kemi të bëjmë me një ligjërim konsistent e të organizuar anti-media që vjen nga më së larti, nga vetë kryeministri, dhe zbret teposhtë nën mbikëqyrje të kujdesshme.
Gjatë intervistës në transmetuesin publik më 22 mars, kryeministri Albin Kurti rrëfeu se si ishte futur një ditë në një portal kosovar dhe kishte hasur lajm me qasje pro-serbe. A është e vërtetë që ekziston ndonjë portal në gjuhën shqipe në Kosovë që ka qasje pro-serbe? Secili që ka punuar e punon në media e di që JO. Përpjekja e kryeministrit ishte thjesht të demonizonte mediat përmes asaj “përvoje personale”, pra të ngjiste një etiketë ashtu si pa të keq në mënyrë që të përforconte ligjërimin në fjalë.
Mediat në Kosovë kanë shumë mangësi. Ka raportime të kopjuara, raportime që bëhen përngutshëm me gabime drejtshkrimore e logjike, raportime pa mendim e qëndrim në to, raportime që, shkurt e shqip, ekspozojnë mungesën e politikave redaktoriale. Pra, mangësi që vijnë si pasojë e mungesës së traditës në gazetari të shkruar dhe komercializimit të informacionit. Por, organizimi i redaksive të mediave, në fakt, është tepër i favorshëm për njerëzit në pushtet. Rrallëkush ka kohë të pres gjashtë muaj për një temë që ekspozon ndonjë skandal qeveritar. Në qoftë i zbulueshëm skandali për disa orë ia vlen, mos qoftë nuk ia vlen. Përveç kësaj, narracionet konsistente – edhe nëse janë shumë të dëmshme – përvidhen brenda shumicës së mediumeve dhe na shfaqen si e vërteta e re mbi të cilën duhet punuar.
Për ta çuar përpara një rrenë, duhen edhe pesëqind rrena tjera për ta mbuluar. Pra, siç thoshte Niçja, duhet të kultivosh kreativitet dhe kujtesë. Asnjëra prej tyre nuk janë tipare të gazetarëve kosovarë, të detyruar të ngarendin pas aktualitetit në formë të çakërdisur.
Por, kryeministri i di mirë krejt këto sepse partia e tij ka bashkëpunuar ngushtë me mediat sa ka qenë në opozitë. Prandaj, është krejt legjitime të pyesim: kah po vjen kjo armiqësi dhe cili është qëllimi i saj?
Mund të përgjigjemi duke thënë që Albin Kurti po kërkon të ndërtojë një gogol të madh pasi ish gogolët (Thaçi e Veseli) janë në Hagë.
Por, një shpjegim tjetër besoj që është e vërteta e kësaj pune: pasqyra. Qeveria Kurti ka mungesë serioze të ideve për të zgjidhur problemet tona gjithnjë e në rritje, mungesë që po manifestohet në përvetësimin e ligjërimit të qeverive të mëhershme për punët e vogla e të parëndësishme që po kryhen. Dhe, Qeveria Kurti e di se ka mungesë serioze të ideve. E di se ka përvetësuar fjalorin e Ramushit, Hashimit, Isës e kështu me radhë. Albin Kurti është shikuar në pasqyrë qysh në ditët e para – në mos më herët – si kryeministër dhe e ka parë veten si një pushtetar pa kurrfarë ideje për zhvillim. Prandaj, pasqyra duhet thyer! Dhe prandaj, problemi nuk janë thjesht disa media të caktuara (siç mund ta keni vërejtur, Qeveria gati kurrë nuk denoncon portalet e rreme që s’kanë as adresë, as pronar e as emra gazetarësh) por të gjitha mediat. Kjo bën që përgjithësimi të jetë thelbi i narrativës anti-media, sepse problemi nuk është filan raportimi por raportimi në vetëvete. Pra, problemi nuk është ndonjë medium i caktuar a disa mediume të caktuara, por mediumi në vetëvete. Mediat pro-qeveritare mund të punojnë pa pushim për Qeverinë, e megjithatë herët a vonë edhe raportimi i tyre do të degradohet meqë do të pasqyrojë thjesht punë të vogla e të parëndësishme kur ajo që kërkohet është zhdukja e çdo pasqyre mbi punën. Për ta ilustruar, ju ftoj t’i mendoni një nga një analistët pro-qeveritarë nëpër studio televizive. Secili prej tyre është më qesharak se tjetri, sepse Albin Kurtit nuk i konvenon mbrojtja e punës së tij, por banalizimi i çfarëdo diskutimi për punën e tij. Nëse kjo punë shihet në konkretësinë e saj, lejon krahasimin dhe kritikën. Qëllimi është që puna të abstraktohet, ashtu siç ishte bërë abstrakt edhe Ndryshimi i madh aq sa s’dihej se për çfarë ndryshimi po flisnim, në mënyrë që e vërteta e tij të ketë vetëm një burim: kryeministrin!/Nacionale